KIZ KAÇIRAN

Hayatının ne zaman değişeceğini insan bilemiyor. Belki bir söz, bir gülüş, bir bakış, bir insan… Bu bizim elimizde olan bir şey mi peki? O sözleri biz söyleriz. İstemesek söylemeyiz aslında. O insanları hayatımıza bilerek ve isteyerek alırız. Bu suçları kadere ve hayata atmak ne kadar doğru peki? Artık insanlar bencil, insanlar kurnaz, insanlar mutsuz, umutsuz, hepsinin artık tek düşündükleri ölüm. Öldüklerinde her şeyin biteceğine inanıyor herkes. Ben de onlardan biriyim. Şuan ölmek isterdim mesela. Ölmek ve kurtulmak. Bu iki kelime birbirlerine çok yakışmıyor mu sizce de? Yakışıyorlar. Ölesiye. Onun karşısına geçip “Bak acı bizden hiç ayrılmıyor. Biz neden ayrılıyoruz peki?” demek isterdim. Ama gitmişti işte. Beni bu mutsuz insanların arasında bırakıp gitmişti. Hep gülmemi söylerdi. Beni diğerleri gibi olmaya itmişti. Artık gülmüyordum. Gülemiyordum. Acıtıyordu. Gülmek insanın canını acıtır mıydı? Acıtıyordu işte.