Çöküş

her geçen saniyede beni bu duruma sokan iğrenç yere bir adım daha yaklaşıyorduk.Normal bir insan okuldan zevk alabilirdi sonuçta arkadaşları,sevdiği öğretmenleri vardır ama ben,ben daha çocukken sevmemiştim okulu. Çok iyi hatırlıyorum anaokulundaydık,öğretmenimiz uyku vaktinin geldiğini söylemişti,tüm arkadaşlarım öğretmeni dinleyip uyumuştu ama benim uykum yoktu,ben uyumamıştım ve birkaç tane arkadaşımı uyandırmıştım sonra öğretmen bunu görüp bir güzel dövmüştü beni ceza olarakta yemek yedirtmemişti ve eğer babama söylersem daha çok döveceğini söylemişti.bende korkup söylememiştim tabii.
Sonra ilkokula başladım arkadaşlarımla aram pek iyi değildi beni oyunlarına almazlardı şimdi bunu söyleyince saçma geliyor ama o zaman nasıl da üzülürdüm.sessizce ağladım sınıfta.
Sonra ortaokula başladım,arkadaşlarım yine beni dışladı bir türlü onlara uyum sağlayamadım.Ortaokulu teneffüslerde kitap okuyarak birirdim ve Lise,hayatımın dönüm noktası,her şeyin değiştiği yer. İlk kez sevgilimin olduğu yer,ilk kez arkadaşlarımın olduğu yer,ilk kez birini sevdiğime inandığım yerdi lise. Ve tabiki tam anlamıyla ÇÖKTÜĞÜM yerdi lise...