Garip His

18 yaşıma geldiğim gün, benim ikinci ölüm günümdü. Öz ailemin yaptığı gibi teyzemlerde beni başlarından savdı. Güçlü olmaya karar verdim o gün. Hayatta kimseye karşı başımı eğmeyecektim. Ağlamayacaktım. Söz verdim kendime. Kendi ayaklarımın üzerinde duracaktım. Geceyi geçirmek için bulduğum eski bir kayıktaydım. Sabah yeni yeni gün doğuyordu. Kayalıklara çıktım, çarşaf gibi deniz hemen karşımdaydı. Dalga seslerini dinliyordum. Burda genelde kimse olmazdı ama ayak sesleri duymuştum. Benden biraz ötede biri durdu, denizi izledi ve kayalara oturdu. Yüzünü göremiyordum. Ama arkadan görülen o uzun açık kahverengi dalgalı saçları yapılı vücudu ve giydiği siyah giysilerle güçlü ve yenilmez bir genç gibi görünüyordu. Düşüncelerim böyleydi ta ki ağladığını duyana kadar. Ruhuma dokunduğunu hissettim. Birşeyler vardı. Garip bir his.