ANKA

Boğuyor beni kalbimdeki bu boşluk. Alevler yetişiyor imdadıma ve sarıp sarmalıyor kalbimi, sonra bedenimi. Ne zaman elele tutuşan bir çift görsem bi delik açılıyor ruhumda. Birbirine aşkla bakan bir çift göz ve bi delik daha. Bir elinde bir demet çiçek, diğer eli aşk bahçesinde bir kadın ve bi delik daha. Karnı burnunda, burnu sevdiğinin dudaklarında bi kadın ve bi delik daha. Açılan her delikle biraz daha sarmalanıyor ruhum alevlerle. Küle dönüyorum. Ama efsunum da bitti artık. Yeniden doğamıyorum. Ölüyor anka kuşun sevgilim, gel artık!