Şizofren

Babasını abisi yüzünden kaybeden bir kız.
O, sevdiği herkesi ve her şeyi kaybetti.
Ve sevmemeye karar verdi.
Hilâl, kendini hiç sahip olamayacağı birine adayacak kadar cesur.
O, korkmaya mecbur.
Ve bazı şeyler kesinlikle saklı kalamaz.
Gerçekler gibi.
O, hem kendisine, hem babasına yemin etti.
Gerçekleri açığa kavuşturmak.
Bütün bu soruların yanıtlarını bulmak için bir dedektif tuttu.
O, yaşadığı onca psikolojik sorunlardan sonra şizofren hastası olduğundan habersiz.
Peki ya duydukları mı yoksa öğrenecekleri mi?

"Karanlıkların içinde kurduğumuz, aydınlık hayallerimiz vardı."

"Güven, sadece 2 heceden oluşan basit bir kelimeydi. Çünkü karanlıkta gölgen bile seni yalnız bırakır."

"Yalnız insanlar, kendi hayal dünyalarında kurdukları kişilerin gerçek olduğuna inanmaya çalışırlar. Üç tarafı hüzünlerle çevrili ve dört mevsim acıyı yaşayan insanların tek dostları, dört duvardır. Bir kaç dakikalığına da olsa gözyaşları ile biriktirdikleri birikintilerin üzerinde sadece kendi gölgelerine bakarak yaşamak istemezler. Ben ise kendi hayal dünyamda kurduğum kişilerin gerçek olduğuna inanırım. Ben de yalnızım, fakat beni onlardan ayıran tek bir fark var. Ben, yalnız olduğumun bile farkında değilim."