Sen Mevsimi

"Ben kendimi sende bulmuştum, Azra. Senin gülüşün yaşamımın odağı olmuştu. Gözyaşların ise içimi acıtan bir dizi kurşun. Şimdi karşımda ağlıyorsun ama ben o kurşunlara artık inanmıyorum. Şimdi, git."

"Hayır, yalan söylüyorsun. Sen kıyamazsın ki bana... Gitmemi istemiyorsun gerçekten, değil mi?"

"Haklısın, kıyamam sana. Sen gidince bile gülüşünü, sesini, kokunu özlerim. Seni tekrar yaşayabilmek çılgınca şeyler yapmaya kalkışırım. Çıldırırım hasretinden. Tüm kalbimle seni isteyip, seni düşünürken; tüm beynimle sustururum kalbimi. Hayatımdaki en güzel şeydin sen. Yaşadığım en güzel anlar, dakikalar, saatler. Sen Mevsimiydin benim için. Hiç bitmesin, hiç gitmesin istediğim. Git, eğer kalırsan seni affederim. Ben, kalbimin katilini affetmek istemiyorum."

--
Ne zaman bu kadar bağlandım sana, nasıl gülüşünde nefes alır oldum, ne yaptın bana da şu zavallı kalbim kavruluyor içimde bilmiyorum ama artık olmayacaksın, olmayacağım. Bakmayacağım artık sana, bana baksan bile eski beni göremeyeceksin. Sesini duymayacağım, sesimi duymayacaksın. Artık seni yaşamayacağım, artık beni yaşayamacaksın...
--

Her şeyin mükemmel olduğunu düşündüğünüz anlar vardır. Hiç kimsenin bozamayacağını düşünürsünüz. Anı yaşarken, asıl anı kaçırmışsınızdır aslında. Hem de hiç farkına varmadan. Usulca kalbinizi işgal eden şeyi görememişsinizdir. Kabul etmezsiniz ilk başta. İnkarlar, isyanlar fayda etmez o duyguya. 'Seni seviyorum.' cümlesi çok zor gelir. Ne kendinize itiraf edebilirsiniz, ne de O'na söyleyebilirsiniz. Çıkıp gitmesini beklersiniz yüreğinizden. Ama o, sevgi denen illet, sanki inadına yaparmış gibi daha çok yerleşir kalbinize. Şaşırır, kalırsınız. Her şey birbirine girer adeta. Ama bir şey yapmak zorundasınız, bir seçim...