SES

''Umut'' diye fısıldadı bir ses.
Hayatım boyunca umutsuzluk içinde yaşama tutunmaya çalışan küçük bir çocuk olarak bu, bana söylenebilecek en saçma kelimeydi. Öyle ki sesin nereden ve kimden geldiğini umursamadım. O an ağzımdan dökülen tek cümle:
''Umut yok!'' diye bağırmak oldu gecenin zifiri karanlığında, bilmediğim çıkmaz bir sokakta. Çığlığımla şiddetlenen rüzgar bile sanki umudun olduğunu uğulduyordu kulaklarıma. O an inanması çok güçtü, hatta imkansız. Oysa umut doğan her Güneş'te vardı ve ben bunu sonradan anlayacaktım.