When it comes true...

Samen met mijn zusje waar ik een hele sterke band mee heb en mijn moeder zit ik in de auto. Door het noodweer ziet mijn moeder niks, dus ook niet het wegdek. Voor ik het weet knallen we tegen de vangrail aan en knalt mijn moeder met haar hoofd tegen het stuur. Mijn zusje begint te gillen. Ik aarzel geen moment en neem het stuur over. Ik trek zo hard als ik kan maar het stuur doet bijna niks. De regen tikt hard op de ruiten en zorgt voor een enorm lawaai "Soof doe maar rustig meis." Ze wordt iets stiller waardoor ik me kan concentreren wat ik doe. Maar al snel rijden we richting de brug. We zijn op de brug en plots maken we een bocht naar de zijkant. "Soof ik hou van je oke?! Het gaat niet helemaal goed! Bescherm je hoofd! En blijf rustig schatje!" Ik pak mijn moeders hoofd en leg het op mijn schoot terwijl ik mijn eigen hoofd ook bescherm. Voordat ik het weet, knallen we tegen het hekje aan. Ik en Sophie beginnen te gillen En al snel storten we naar beneden, richting het water...Onze moeder overleed, ze zal nooit meer terug komen. Sophie en ik zijn er heel erg verdrietig over en het gaat dan ook een lange tijd niet goed met mij. Het is gewoon over, ik had al geen vader meer en nu ook nog eens geen moeder! Ik zal haar nooit meer zien...Tenminste...