Dama mo ba? -_-

Reads 178
Votes 7
Parts 3

Reads 178
Votes 7
Parts 3

Di naman talaga natin maiiwasang magbreak down dahil sa tagal ng pagpapakatatag natin diba? Ako na emo :(

Hindi po ito storya. Compilation po ito ng thoughts :)All Rights Reserved

Table of contents

3 parts

Content Guidelines

You may also like

Last Letter For My Everyday Girl by hannarie_21

If you already know the ending, will you even dare to start writing it? If you can go back, do you think you can make it right? If I can, will I be able to get a different outcome? Maybe not. Everyone's happy now. Maybe even happier than what they were before. How could I be so selfish to wish to turn back time so I could be happy while the others were silently suffering back then? Time never stops. "If you'll be given a chance to forget everything and start anew, will you grab that chance?" Will I? Mas mabuti ba talaga na makalimutan lahat? I only want to take the pain away and still keep the happy memories. Ironically, it's the happy memories that's hurting me. Lahat ng mga bagay na nakakasakit sakin ay dahil sa mga magagandang ala-ala na alam kong di na mangyayari ulit. And it's too much. Unbearable. Why do you have to wake up every single day just to live a life with a loop of dying everyday?

Sa mundong ito hindi maiiwasan na makatagpo tayo ng taong magpapaguho ng mundong ating binuo. Taong magpapasaya sa atin ng sobra sa una pero magpapaluha naman din ng sobra sa huling pagsasama. Ito ba talaga iyong sinasabi nilang pinagtagpo pero hindi tinadhana? Kung ganoon ang sitwasyon pwede naman gumawa ng paraan para maging itinadhana pero kapag di na kaya susuko na ba o ipagpapatuloy kahit sobrang lubog na sa kalungkutan at sakit?

opposites attract (short LAME story) by ays_krim

Side effect ng pagka-overdose sa kilig dahil sa mga cute stories na nababasa ko dito sa wattpad. Dala na rin marahil ng hindi-maamin-sa-sarili na frustration sa lablayp ko na grabe na yata ang pagkaligaw at pagkatrapik sa EDSA at magpahanggang ngayon ay di pa din kami magkakitaan. Pa-cute lang. Walang halong drama or problem kaya malamang na wala naman mapulot na aral. Not even sure kung kikiligin ka man lang ba kahit gatiting. *sigh*

* Loving for the 2nd time around is not easy, but anyone cant deny that to love and be love is one of the sweetest and happiest thing in this world. Pag nag mahal ka expect that ull get hurt too hindi pwede na pag nag mahal ka hindi ka masasaktan, sabi nga nila if love bring u so much happinest, love can also bring u so much pain. its up to u kung panu mo ihahandle, kung panu mo makakalimutan at kung ganu ka katagal bago makalimut. kung mag mamahal ka ulit dapat alam mo na pwede kang masaktan at dapat handa ka to take the risk. pero panu kung sa pangalawang pag kakataon na nag mahal ka muli ka lang nasaktan? muling naulit yung sakit and for this time mas grave sa na una? hindi ka lang basta niloko kundi pinaniwala ka sa kasinungalingan? * do you gave him a second chance because u really love that person? or u will just let him go? giving second chance is really worth it?

Sometimes we asked for the things that's not even too much, ngunit hindi natin makuha kuha. But there are instances na nakukuha natin ang gusto natin pero may kapalit, dobleng sakit ng kung anong saya ang naramdaman natin noong nakuha natin ang gusto natin. And then we will realize that we are bound to make mistakes and bleed for it, but the only question is are we willing to die for it? A hundred times and in different ways? If love is a debt to god, are we willing to pay it with our heart? Broken or not?

We begged people to stay. Pilit nating hinahabol ang mga taong kusa na tayong iniwan. Pilit tayong naghahabol sa mga taong hindi naman deserve habulin. Why do we keep on loving someone, that doesn't even feel the same for us? Bakit ang daming nagiging tanga sa pagibig? Bakit ang daming naiinis tuwing sasapit ang Pebrero? Bakit ang daming umiiyak, bakit ang daming nagsisisi?

We’re going to live under the same roof for 100 days. Ang maganda dun eh kapag tapos na yung 100 days and we are still against the idea, hindi na daw itutuloy yung engagement, which I’m sure, ganun na nga ang mangyayari.

Kung pwede lang natin ipause ang masasayang araw kung pwede lang istop ang mga sakit kung pwede lang ireset ang mga pagkakamali. Gagawin ko para lang sayo.

dumating kana ba sa punto na, yung sakit sa dibdib mo hindi mo na kaya, yung kahit tulog ka ramdam na ramdam mo yung sakit, naranasan mo na ba na mag sindi ng basang posporo? yung kahit anong gawin mo hindi na talaga mag aapoy? naranasan mo na rin ba na mag makawa para hindi ka nya iwan?... hindi mo kasi alam kung hangag saan mananatili yung sakit, kung kaylan hihinto at mapapagod yung utak mo kakaisip, di mo na alam kung makakabangon ka pa ba . Isang araw hindi mo na maibalik yung dating masayang ngite sa mga labi nyo, yung alam mo na kung gaano kalayo ang distansya sa pagitan niyo kahit kaharap mo lang siya, yung napapatingin ka sakanya pero hindi mo na makita yung dating minahal mo sa taong yun , para na siyang lumang kanta , kabisado mo na yung lyrico pero hindi mo na kinakanta. "He will always be the reason why i've stayed." Ps: di ko alam kung matatapos ko bang isulat to.

Bakit hindi tayo pwede? Yan ang mga tanong na pumapasok sa aking isip dahil alam kong sa una pa lang ay hindi na talaga tayo ang para sa isat isa. Hindi tayo itinadhana dahil una sa lahat hindi sa atin ang pag-ibig kahit na nahulog na agad ako sayo ay hindi pa rin magiging tayo. Hanggang saan kayang ipaglaban ang pagmamahal mo sa isang tao kung sa una pa lang hindi ka na niya pinaglaban? At siguro naniniwala na ako sa salitang... Pinagtagpo pero 'di itinadhana.

Last Letter For My Everyday Girl

If you already know the ending, will you even dare to start writing it? If you can go back, do you think you can make it right? If I can, will I be able to get a different outcome? Maybe not. Everyone's happy now. Maybe even happier than what they were before. How could I be so selfish to wish to turn back time so I could be happy while the others were silently suffering back then? Time never stops. "If you'll be given a chance to forget everything and start anew, will you grab that chance?" Will I? Mas mabuti ba talaga na makalimutan lahat? I only want to take the pain away and still keep the happy memories. Ironically, it's the happy memories that's hurting me. Lahat ng mga bagay na nakakasakit sakin ay dahil sa mga magagandang ala-ala na alam kong di na mangyayari ulit. And it's too much. Unbearable. Why do you have to wake up every single day just to live a life with a loop of dying everyday?

More details