KARANLIĞIN İÇİNDE

Ben hiçbir zaman güneşin yüzüne güldüğü o insan olmadım. Güneş her zaman saklandı benden, bizden. Bazen bir bulutun arkasına, bazen bir binanın, bazen basit bir ağacın.
'Bedenim doymuştu belki güneşe ama ruhu aç kalanlardandım ben.'
Hani renkler ışığın bir eşya üzerine çarpmasıyla oradan yansıyan ışınlarında gözümüzde meydana getirdiği duyumlardan oluşur ya, işte o bende hiç olmadı. Işığım yoktu ki benim renklerim olsun. Dünyam hep siyah beyazdı.