MORGEN

Yüzüne çarpan sıcak güneş gözlerini yakarken minik bir çocuk masumluğunda kıpırdadı narin kirpikleri..gözlerinin altındaki pembelikler eşlik ediyordu derin sessizliğine . Gökyüzünü hatırlatan gözlerinden yavaş yavaş yağmur damlaları akıyordu.Bağırmıyordu artık,hıçkırmıyordu sözlerini..hissizleşmişti,eski bir kitabın son sayfası gibi açılmayı beklemişti.Kurumuş bir gül olan hisleri çürüyordu günden güne sanki..bedeni gibi zayıf düşmüş kalbi ve zihni pes etmişti itiraz etmeye..O ruhunu yaşarken teslim etmiş bir ölüydü.Gülümsemek onun kaderinde yazılmamış bir kelimeydi.Bazen kendimi çok suçlarım.Onu bir an için gülümsetmek isterdim,belki gamzesi vardır.Ama o ne demişti bana: "Bir sırla yaşıyorum,bana yardım edemezsin."