ARAF

Silahın namlusu usulca genç kızın alnını bulurken geri sayım başlamıştı. Hayatının son dakikalarını yaşıyordu, belki de son saniyelerini...

Bütün düşünceler genç kızın zihnine hücum etti. Ölüme bu kadar yakınken, hayatında ilk defa yaşadığını hissetmesi normal miydi?

Avcısının gözlerine baktı. Avının gözlerine bakıyordu. Elleri mi titriyordu? Titrememeliydi, bunu eninde sonunda yapacaktı.

Genç kız daha biraz önce yaşamak için çırpınıyordu. Ani duygu değişimiyle ölümün o kadar kötü bir şey olmadığını düşündü. Belki de ölüm, onun için bir kurtuluş olurdu.

Gözlerini kapatmıştı genç kız. Katilinin gözleri, onu silahtan önce öldürüyordu. Ortamda ölüm sessizliği vardı, zihinleriyse hiç olmadığı kadar gürültülüydü.

Genç kızın birazdan söyleyeceği sözler çaresizliğin son basamağıydı, vazgeçmişliğin kanıtıydı. Gözlerini açacak cesareti kendinde bulamadı, yeniden o kurşun gibi gözlere bakamadı.

Ve söyledi:

"Tamam, öldür."