VEGAR

Hayatları boyunca yapayalnız kalmış iki yoksul ruhtuk aslında. Onun kalbi vegar ile doluydu. Soluduğu havaya bile öfkeliydi. Kimi zaman geliyordu ki yaşadığı bedeni yırtıp atmak isteyecek kadar nefret ediyordu her şeyden. Bense kimsesiz bir şekilde öleceğimden emin olduğum o güne kadar öylesine yaşayıp gidiyordum.
Gözleri, kalbini kaplayan öfkeden dolayı dünyayı kıpkırmızı görüyordu. Benim ise hayatımda griden başka bir renk yoktu. Onun, yanan bir kağıdın ardında bıraktığı soluk küller gibi görünen o gözlerine baktığım daha ilk andan içime sinmesi belki de bundandı. Çünkü öyle tanıdıktı ki o.
Hep düşünüyordum da hayatın yollarımızı kesiştirmesi bir rastlantı değil, sanki bize vereceği şansı nasıl kullanacağımızı görmek için oynadığı ufak bir oyundu.