sile bezine isledim adini

ŞİLE BEZİNE İŞLEDİM ADINI

Cansız bir bedenin soğukluğundan farksızdı İstanbul sokaklarının buzlu yolları. Adli tıp morgunda neşter vurulmayı bekleyen bir kadavra kadar ölü, otopsi raporu kadar sevimsiz. Oysa daha birkaç ay önce umutlarımızda yaşatıyorduk İstanbul’u. Sevincimizi paylaşıyor, yarınımıza ömür biçiyorduk bu yollarda. Ben her fırsatta gelecektim. Gidiyordum ama Her şey bizim geleceğimiz içindi. Bunca zaman boşuna mı okumuştuk. İşte tam da bu fırsattı, fırsat. Böylesi ömürde birkaç kez karşısına çıkardı ya insanın. İşte bu yüzden gittim. Ben gittim diye mi, terk ettin bizi. Ama dönecektim ya!... ya da bir an önce gelip seni de alacaktım yanıma. Birkaç gün, birkaç hafta, belki birkaç ay ya da yıl daha, azıcık daha sabretseydin bebeğim. Öldüğüne mi inanamıyorum, yoksa benim için öldürdüğüne mi kendini. Ben sen olmuş yitirmişken kendimi çekip gidiverdin arkana bile bakamayacağın meçhule.