Kadınlar Şehri

I'm a prisoner in my dreams.
Ben her zaman hayalperest oldum. Bunun sebebini de yıllarca anlayamadım ama şimdi çok iyi biliyorum. Mutluluğu gerçek dünyada değil, hayallerde arayan biriydim. Her bir hayalimi yani umutlarımı kaybettikçe yerine başka koydum. Bu hayallerin içinde bir sürü aşk yaşadım. Filmlerin içinde kendimi buldum. Hayaldi ya, bazen Dünya'yı kurtardım bazen de sadece olamadığım o, güzel kız oluverdim. Şehirleri gezdim. Ayrılıklarda acı çektim. Ama adı üstünde hepsi hayaldi! Aslında size gerçeği, gerçeğin ta kendisini açıklıyorum: HERKES BİR KEZ, BAZILARI BİR KAÇ KEZ KAYBEDER. Bende onlardandım.
Tahminime göre aklınıza her şeye sahip komşunuz, kız kardeşiniz, arkadaşınız geliyordur. Gelmesin! Onlar da mutsuz. Çünkü hayatın nasıl yaşanacağını aslında hiç birimiz bilmiyoruz. KISACASI NE DUA EDEBİLİYORUZ ADAM AKILLI NE DE GÜZEL YAŞAMAYI BECEREBİLİYORUZ. Bizler her şeyin tam ortasındayız. Üzgünlüğümüz bile bir şeylere sığınarak atlatmaya çalışıyoruz. Bazıları yalnızlığını çocukları ile kapatmak için büyük bir çaba harcıyor. Çünkü " mutluluğunun" merkezine çocuğunu bırakmış oluyor. Televizyon izlediğim bir gün kadınlara soruyorlar, "ÇOCUĞUNUZUN ŞU AN Kİ SORUNU NEDİR?"
O, güzel fedakar anneler ise hep verdikleri cevaplarda:
• Bizim bu aralar gaz problemimiz var.
• Bizim pek iştahımız yok.
• Biz sınavlara hazırlanıyoruz, vb
Fark ettiniz mi? Çocuğum, Meleğim, oğlum veya kızım demiyor, "BİZ" diyorlar. Bu çok güzel bir şey gibi geliyor kulağa ama gerçek bu değil. Kadınlığından, güzelliğinden, dualarından tamamen vazgeçmiş bir kadın ile karşı karşıyayız. Çocuğunun hayatını kendi benliği yapmış. O, dünyalar güzeli çocuğun da özgürlüğüne izin vermiyor. Sebebi belki de sığınacak başka liman bulamadığımız için belki de değişime giden yoldan korku