ACI.

Kalemimden dökülen kelimeler, uzayıp gidiyor tekrar. Yine ve yine eskiler
geliyor aklıma. Dökülen göz yaşım, kalbimdeki yarayı daha çok yakıyor. Zihnimde olan düşünce yangınına ise su serpiyor. Biraz olsun da rahatlatıyor aslında. Siyah değilim ben. Ben kim miyim? Ben köşede mendil satan çocuğum. Ben savaşta en önde silah tutan askerim. Ben elinde silah ile suçluyu durduran bir polisim. Ben bir yazarım. Ben bir okuyucuyum. Ben bir dinleyiciyim. Ben bir şaiirim. Ben bir görücüyüm. Ben bir konuşmacıyım.En önemlisi ben bir kadınım. Ben bir insanım. Ama bu ülkede kesinlikle normal olmayan bir insanım. Kendini kitaplara adamış, o kitapların sayfasındaki mükemmel kokuyum. Ben yazarken eline bulaşan kalemim. Ben çizerken eline yapışan silgi tozuyum. Ben küçükken parkta oynarken düştüğünde kanlı bacağına yapışan kum tanesiyim. Ben herşeyim, ben her yerdeyim. Ben hep kendi köşemdeyim...