Gözlerindeki Bahar

Pencerenin kenarına oturmuş, soğuk havanın acizliğine uğrayıp teker teker dökülmüş yaprakların yerini alan çiçek tomurcuklarını seyrediyordum. Ufuktan esen ılık rüzgarla birlikte savruluyor, kokularını çevreye saçıyorlardı. Güneş onların aydınlatıcısı oluyor, hayattaki yol göstericileri oluyordu. Bahar, bitkilerin kurtarıcısı olmuştu. Aynı beni geçmişin tozlu ve kirlenmiş sayfalarından kurtardığı gibi.. Karanlığın, soğuğun ve karamsarlığın pençesinden ayrılıp yepyeni bir sayfa açmıştım kendime. Artık hayatımda huzur, mutluluk ve cesaret vardı. Her şeyden önce sabırlıydım bir kere. Benim de güneşim vardı artık. Ilık rüzgar bana da çarpıyordu. Umutlarım yapraklar gibi dökülüp gitmeyecekti. Buna izin veremezdim. Ben eski ben değildim artık. Olmayacaktım da.

~23 Temmuz 2015~