Radyodaki Yunus

Radyodaki Yunus

  • WpView
    Membaca 1,583
  • WpVote
    Vote 183
  • WpPart
    Bab 10
WpMetadataReadBersambung
WpMetadataNoticePublikasi terakhir Rab, Sep 16, 2015
"Hey! Sen ne yapıyorsun burada?" Duyduğum soruyla dona kaldım. En başından radyo olayına bulaşmamalıydım. "Hi-hiç. Sa-sadece..." devam ettirecek bir şey bulmaya çalışırken,görüş alanıma hırkam girdi.Sesimde heves ve heyecan,gözlerimde korku ve endişe kol gezerken,hızlı adımlarla hırkamı alıp stüdyodan çıktım. Delfin bu işten yırttığını düşünürken,Utkan'ın gözlerindeki heyecan, vücudunun her zerresine,donduğuna yemin edebileceği kanıyla dolaşan, anlamlandıramadığı bir hisle fısıldadı kendi kendine. "Sonunda buldum seni deniz kızı..." -- "Merhabalar,ben deniz kızı.Nasılsınız bakalım!?" "Şu soruyu da cevapla bakalım deniz kızı.Yüzme bilmiyorum,nasıl ulaşacağım sana?" -- #Başlangıç:31.07.2015 #Saat:17:41 #Bitiş:- -- Tüm hakları saklıdır.® Kitap hakkında bazı unsurları bulmama yardım eden dostum Ayşenur Tekin'e sonsuz teşekkürler. Kapak için 'Üçüzlerin Kapak Sitesi'ne teşekkürler. Kapak yaptırmak isteyenler bir uğrayın derim.
Seluruh Hak Cipta Dilindungi Undang-Undang
#31
radyo
WpChevronRight
Bergabunglah dengan komunitas bercerita terbesarDapatkan rekomendasi cerita yang dipersonalisasi, simpan cerita favoritmu ke perpustakaan, dan berikan komentar serta vote untuk membangun komunitasmu.
Illustration

anda mungkin juga menyukai

  • Laura Gercek ailem (Karanlik aşk)
  • Halısaha |texting
  • ULAŞAMIYORUM/TEXTİNG
  • Karven
  • FERAYE | NEFRETTEN AŞKA
  • HEKİMOĞLU | Köy - Zoraki Evlilik
  • Sessiz Yemin
  • Vatan Uğruna
  • AŞİRET Mİ!? -Gerçek Ailem-

Laura Gercak ailem (Karanlik aşk) kitabinda hem Gercek ailme konulu sonlara dogru ise mafya kocamiz da gelecek buna göre okuyun. Kesit. Hiç durmadan koşuyordum. Ciğerlerim yırtılırcasına yanıyor, göğüs kafesime iğneler batıyordu. Ağaçların silueti, tepemdeki ay ışığı altında bir hayalet ordusu gibi uzayıp gidiyordu. Ara ara omuzumun üzerinden arkama bakıyor, peşimden gelip gelmediğini kontrol ediyordum. Bu sefer... bu sefer beni gerçekten öldürürlerdi. ​Kimden kaçtığımı merak ediyorsanız, babadan kaçıyordum. ​Ben Laura Yel, 16 yaşındayım. "Baba" dediğim kişi, Mithat Yel. Maalesef ona gönül rahatlığıyla babam diyemiyorum, çünkü o bana hiç öyle davranmadı. O, beni suskunluğa mahkûm etti. ​Keşke her şey sadece suskunlukla bitseydi. Bin bir türlü işkence, rutubetli karanlık odalar ve... en önemlisi sol bileğimin hemen yukarısındaki büyük yara. O yara, içimdeki küçük ışığı tamamen söndüren, acı bir hatıraydı. Onu, daha on yaşımdayken duvara bir güneş resmi çizdiğim için yapmıştı. Masum bir çizim için beni sandalyeye bağlayıp, o yarayı bileğime kazımıştı. Yarağın nasıl bir şey olduğunu, neyi temsil ettiğini daha sonra detaylı bir şekilde anlatırım. ​O yaradan sonra ne olursa olsun tek kelime etmedim. İşkencelerinde çığlık atmadım, yalvarmadım. Daha küçük yaşta büyümek, sessiz ve dayanıklı olmak zorunda kaldım. ​Evden dışarıya çıktığım günleri toplasam bir ayı geçmez. "Peki nasıl okula gidiyorsun?" diye sorabilirsiniz. Mithat Yel çok zengin biriydi ve öğretmenleri buraya, bu dağ başındaki malikaneye getiriyordu. Doğduğumdan beri bu ıssız, gözlerden uzak yerde yaşıyordum. Bu altın kafesten kurtulmak için 15 yaşımdan bu yana tam üç kez kaçmaya çalıştım. Ve her yakaladığında, karşılığını misliyle, hatta fazlasıyla verdi. ​Ama bu dördüncü denememdi. Ve bu sefer, geri dönm

Detail lengkap
WpActionLinkPanduan Muatan