American Girl

"Ik schep het schuim van mijn cappuccino. Er komt een schuim-loos plekje, waar je de beige met melk en suiker vermengde koffie kan zien. Het schuim blijft in perfecte staat als ik het eraf schep, valt me op. Hoe het op de koffie ligt, ligt het ook op mijn lepel. Hoewel het gaat van het vertrouwde koffie oppervlak, naar het harde metalen lepel oppervlak gaat. Bij mensen werkt dat zo anders, denk ik bij mezelf. Als iemand verhuisd, en daar een nieuwe omgeving krijgt, veranderd hij of zij, en past zich aan de omgeving aan, aan de harde metalen lepel. Om daar (ook) geliefd te worden. Als we veranderen komen we allemaal op de lepel, sommige blijven net als het schuim zichzelf, andere zijn als de koffie zelf, die al verandert als de lepel ook maar een beetje beweegt, en weer andere zijn als het kopje, onmogelijk om überhaupt op de lepel te komen. Wil je dat het kopje op de lepel past, dan moet je net zo lang proberen het kopje kapot te maken, totdat hij het uiteindelijk op geeft, en in allemaal stukjes op de lepel ligt, maar alsnog past dan niet heel het kopje erop. Respect voor het schuim."

Dit verhaal gaat over Dewi. Een meisje van 15 jaar die gaat verhuizen naar het buitenland, en haar o-zo-leuke luizen leventje hier achter moet laten voor het grote Amerika.

Alle rechten voorbehouden