Maviliğin Masumiyeti

"Acıyor. Sanki uçlarında ateş parçası olan binlerce iğneyi tek tek kalbimin en derin yerlerine saplıyor acımasız cellat.
Bağırıyorum. Delicesine bi köşede sessizce çığlıklarımla yalnız bir şekilde bağırıyorum.
Korkuyorum. Gözlerinin buğusunu tekrar hatırlayarak senden kaçmaktan korkuyorum.
Boğuluyorum. Okyanus'un en üst seviyesine milimler kala bana engel olan çatlak cam yüzünden boğuluyorum.
Ağlıyorum. Elinden elma şekeri alınmış küçük bir kız çocuğu gibi toprak zeminin üzerinde ağlıyorum.
Kaçıyorum. Geçmişimin bıraktığı izleri senin tekrar deşip canımı yakmandan kaçıyorum.
Ama hiç biri seni özlememe, seni aramama engel olamıyor ve ben seni buluyorum. Sıkı sıkıya sarılma isteği ile karşında bekliyorum. Seni bekliyorum. Vereceğin cevabı bekliyorum."

"Yapma. Tamam mı? Daha fazla kendinle birlikte beni de karanlığına mahkum etme. Zehirleme beni de kendinle."