''Yapmam Dediklerim''

Gözleri kapalı hayal ettiklerimin çoğunu, göz kapaklarımı dinlendirirken hissettim ben.Her gün geçtiğim o yoldayım yine. Her köşe başında grup grup insanlar birbirlerinin acılarını paylaşıyor.. Kimisi derdine gülüyor da, kimisinin yüzündeki o yalancı gülümseme metrelerce uzaktakini bile üzercesine bir boşluğa sürüklüyor.Sahi derdimizi anlattığımızda bizi dinlediğini sandıklarımız bizimle en çok alay eden değil midir?Ahh neyse.. Bunları fark edecek kadar kurnaz olsaydık; herkesin derdi olan bu dünyada dert ortağı arama peşine düşmezdik..İnsanlar çok değişken. Yan yana duruyorlarken bir yanları gülerken diğer yandan arkanızı dönmenizle şah damarınızda sakladığı, fakat sizin asla göremeyeceğiniz o bıçağı bir anda ensenize saplayabiliyor.Kimseye güvenmemeli şu hayatta. Kimin iyi kimin kötü olduğunu anlayamıyorsun. Boşluktayken bize uzatılan her el, bizi her zaman saplandığımız bataklıktan kurtaramayabiliyor.Belki de batmamızı beklemek için o çamur deryasının başında izleniyor bile olabiliriz.Yine de çokluktan değil de azın faydasını kalbinde hissetmeli insan. Ne kadar çokluk o kadar b*kluk işte! Biz insanları alıp hayatımızın merkezine koymak isteyelim onlar hayatımızın merkezindeki ibreleri çürütsün.Gözümüzdeki o boşluk korkutmalı sanki onları, hayatımızı mahvedenleri. Bize acı çektirenler belki acının ne olduğunu bilmediğinden böyledirler ha? Yaşamayan bilmez ya.. Her kalp kırılmamızda akan o buz gibi soğuk terler hiçbir zaman adı gibi olmaz. Ne kadar soğuk olursa olsun hep bizim içimizi yakan olur. Fakat biz içimizi yakanın içini yakamayız işte.Hatta yandığını görsek su bile dökeriz, öyleyiz. Acı çekmeye alışkın insanla, acı cektirmenin pişkinliğiyle övünen insan asla kapışamaz. Çünkü vicdan denen şey herkese nasip olmaz, bu asla öğretilmez..Fakat vicdansızlığın tadını onlara baktırabilirsiniz.