Sırtımdaki Hançer

Hayata gelmemeyi dilerdim.Annemin rahmine düşmemle hayatımın bu denli olacağınını sevgili annem Lucy bilseydi sanırım beni dünyaya getirmezdi.Sevgili annem ben hayata gözlerimi açtığımda beni bir defa koklayamadan hayata gözlerini yummuştu.Ne kader ama...

Babam yıllarca kendine gelemedi.Annemden sonra tek kadını bendim onun başka biriyle olmayı asla düşünmedi.Evlenme lafı konuşulduğunda babam kestirip atıyordu.Bir ihanet sayıyordu bunu.Artık babam sadece beni düşünüyor benimle ilgileniyordu.Annemi hissettirmemeye çalışıyordu.Ama ben her okula girişimde arkadaşlarımın annelerine sarılışlarını gördükçe sanki sırtıma bir hançer saplanıyordu.Gözlerim doluyor ağlamamak için kendimi sıkıyordum.Eve geldiğimde ise dadım Annah beni karşılıyordu.Yaklaşık elli beş yaşında uzun siyah saçlı huysuz kilolu bir kadındı.İçeri girmemle beni banyoya alıyor beni yıkıyor fırça atıyor ve ayıcıklı pijamalarımı giydiriyordu.Biraz dinlendikten sonra yemeğimi hazırlıyor babama geldiğimi söylüyor ve gidiyordu.Bense yemekleri iki üç kaşık yedikten sonra hepsini çöpe döküyordum.Kadın aksi olduğu kadar iyi yemek yapamıyorduda.Sevgili babam geldiğinde oldukça yorgun yüzü kömür gibi simsiyah olmuş ayakları zor yere basar halde içeri giriyordu.Her zaman olduğu gibi bana kocaman bir gülümsemeyle yaklaşıyor ve beni kucaklıyordu.