Mutluluk mu ?

Büyüdükçe mi farkına varıyoruz acıların, gerçeklerin ? Yoksa büyüyünce anlarsın dedikleri için mi "gerçek" dediklerimiz bu kadar sert ? Düşündünüz mü hiç mutluluk nedir, gerçekler nedir, ne istiyoruz, ne yapmalıyız ? Mutluluk. Yazarken bile çok solgun duruyor gözümde. Bu iş içte bitiyormuş, ilk olarak beyin. Bütün olumsuzluklara rağmen " Mutluluğum için " diye yaşasak farklı olur belki. Mutluluk zor gibi görünsede basittir, onu zorlaştıran insanlar, ilk yenilgide düştüğümüz hayal kırıklıkları bizi itmedi mi her seferinde boş vermişliğe, umursamazlığa, vicdansızlığa, bencilliğe ? Mutluluğa giden yolu bilseydik ne bir anlamı ne de kıymeti kalmazdı. Bu dünya bencil. Bu dünya acımasız. Ve acınılası insanlarla dolu. Bu kadar gereksiz, negatif topluluğun içinde pozitif olmak o kadar güç ki... Bu her yaşta aynı, her yıl geçtikçe zor, her insan tanıdıkça çöp oluyor. En yakınlarımız gidiyor, hoşçakal ile değil bıraktığı yaraların üstüne basa basa, buna sevinerek. Bu insanlar nasıl en sevdiklerimiz olmuş diye bile soramıyor insan kendine, öyle çaresiz. Kimler için kimleri üzüyoruz, pişman oluyoruz ... Hani doğru zaman, nerede bu düzgün insanlar ?