"KAYBOL"
diye bağırdı kadın.
"GİT ARTIK İSTEMİYORUM SENİ GİT"
Çığlık çığlığa bağırıyordu. Ağlamıyordu, Ağlıyamazdı. Hayır o burdayken değil.
Güldü adam , güldü, hiç acımadı onun canı ,sapasağlam bir kalbi vardı. O hep üzerdi .Giderdi de sonra ,o hep giderdi.
Konuşmaya başlıcakken ,cümleler o kadar batıyordu ki kadının kalbine dayanamadı ,ittirdi titriyerek değdi. Adamın ellerini çekti omzundan ,ittirdi göğisünü yine hiçbir etki olmadı.
Gitmiyordu kadın tam tam sarılacakken , dayanamamışken , tam tam aşkı bulmuşken adam birden geri çekildi.
"YALANDI HER ŞEY"
Adamın sesinde duygudan esir yoktu.
Döndü arkasını, yürüdü.sokağın başına geldiğinde hala bakmamıştı.
Gitti. adam gitti kadın yere yığıldı...
Yağmur yağıyordu. Yerler ıslaktı, çamurdu pisti.
Kadının yanakları yerden daha ıslak, adamın kalbi yerden daha çok pisti...
"Affetmek ve unutmak iyi insanların intikmıdır."
Ben İnci Mavi Herkül. Ablamın ve eniştemin evine aldığı, evlerinin ilk çocuğu saydığı, soyadlarını verdiği çocuklarıyım.
Ben İnci Mavi Karduman. Biyolojik ailemin 17 yıldır ölü bilinen kızıyım.
Ben İnci Mavi Günay yıllar boyunca annesinin ölümünden kendini suçlamış olan kızım.
Ben İnci. Sadece İnci. Hayatının baştan sona yalan olduğunu öğrenen o zavallı kızım.