SON DAKİKA

Kendi isteğimle, hayallerime bir katlı olmasını beklercesine gitmeyi kabullendiğim ormanda kaybolmam; sonumun geldiğini, masal kadar kan kokan ses tonuyla anlatıyordu.

Açık mavi renkli bir villa.
Kırmızının en açık tonu.
Şefaf denizimsi gözler.
Korku hissettiren dokunuşlar.
Ürkütebilme yetkisini sağlayan ses tonu.

"Beni ayakta tutan tek şey acıya karşı nefretim. Senin acı çekmeni istiyorum. Çünkü senden nefret etmek istiyorum.
Seni kendi içime çekip, orada boğmak istiyorum.
Sana dokunmak, seni aşmak. Ama seni aştığım zaman bunun geri dönüşü olmayacağını da biliyorum.
Ama belki de geri dönüşü olmayan hayatı yaşamak için hayat çok kısadır. Bilmiyorum..." duraksadı ve gözleri dudaklarıma dokundu.
"...Risk almayı sevmeyen bir adamım. Bu ne anlama geliyor biliyor musun? Sana dokunmamak için kendi sınırlarımı aştığım anlamına. Benim yanımda her gün acıyla çürürken, tek koruyucunun benim olması ne kadar da kötü öyle değil mi?"

Benliğini kaybetmek.
Bir insanın kendi hayatını sorgulaması için yeterliyidi.

O her etkileyici şefaflıkta yüzümü incelerken, beynim her dakika onu ezberlemek istercesine kendini güncelliyordu.

Bu his.

Bunu hissettikce; nefret, kan, tutku, mutluluk, hüsran, ACI.

Bunlar olması gereken şeyler miydi, gerçekten?