Si Jasmine ay isang napakasimpleng babae, hindi masyadong kagandahan pero sobrang bait. Gustong-gusto niyang magkaroon ng maraming kaibigan. Pero unfortunately, feeling niya ayaw ng mga classmates niyang makipagkaibigan sa kanya sa hindi niya maipaliwanag na dahilan.
They're always leaving her behind and approaching her not even once. Kahit nagtatanong siya sa kanila tungkol sa kahit anong bagay, hindi talaga nila siya pinapansin, as in total dedma.
Then, she wondered, "Bakit kaya ganun? Wala naman akong balak na masama, ah? Gusto ko lang namang makipagkaibigan sa kanila. Wala naman yatang mali dun." Then, iniisip niya na lamang na "okay lang", naiintindihan niya at darating din ang panahon na magiging friends niya rin ang kanyang mga classmates. Pero ang totoo, deep inside her, sobrang nasasaktan at nahihirapan na talaga siya dahil wala man lang siyang kaibigan na pwede niyang mapag-share'an ng kanyang mga sentiments.
One fine day, nagpunta siya sa pinakapaborito niyang spot malapit sa school nila. Doon sa bench na ang harap ay dagat. Parang park lang din siya kung titignan, pero sobrang ganda at peaceful ng environment. Kapag naandoon daw kasi siya, she always feel herself at peace.
Dala niya ang kaisa-isang tinuturing niyang bestfriend - ang kanyang gitara. She started plucking the strings ang then started to sing the lyrics of familiar song. She really have a good voice, hindi niya nga lang ipinapaalam sa iba dahil baka hindi nila ma-appreciate at natatakot rin siya sa kung anuman ang magiging comments nila.
Habang busy siya sa pagkanta at pagtugtog ng gitara, may narinig siyang biglang pumalakpak at nagsabing...
"Wow! What a very nice angelic voice you have there. And you play that guitar very well, huh?"
"I will wait you Jas. Kahit gaano pa yun katagal at kahit anuman ang mangyari. Hihintayin kita, at sabay natin tutuparin ang mga binuo nating pangarap. Hihintayin kita sa field."
Iyon ang katagang binaon ni Jasmine sa pag-alis ng Bicol papuntang Manila mula sa kaibigang si Joemar na sa simula't simula ay matagal niya ng pinapangarap.
But sometimes 'Promises are meant to be broken'. Iyon ang madalas sabihin ng mga tao sa paligid niya. Pero hindi niya pinaniwalaan iyon. Dahil mas nanaig sa puso niya na tutuparin iyon ni Joemar. Ngunit paano nga ba kung hindi? Paano kung ang pagbalik niya sa Bicol ang Joemar na dating kilala niya ay nag-iba na? He became cold, na para bang wala silang pinagsamahan.
Pero dahil mahal na mahal niya ito ay handa siyang magpakatanga maiparamdam niya lang dito na minamahal niya ito. Handa siyang ibigay at isugal ang lahat para dito. Kahit ang kapalit niyon ay ang sakit na kahit kailan ay hindi niya aakalaing mararanasan mismo sa taong minamahal.