Rain.Boys V

Rain.Boys V

  • WpView
    Reads 69,528
  • WpVote
    Votes 3,089
  • WpPart
    Parts 41
WpMetadataReadComplete Wed, Oct 5, 2016
[BoyXBoy|Yaoi] ~Rain.Boys V~ Sa panahon na akala natin ay ayos na ang lahat, na everything falls in their perfect place, at wala nang hindi magandang mangyayari, ay siya palang panahon kung saan mas mararanasan pala natin yung sakit na di natin inaasahan, yung pait na di pa natin nalalasahan, yung lungkot na di pa natin nararamdaman, at yung pinakamabigat na desisyon na di pa natin nagagawa. "Everything was under your control Luke, relax, breathe in, breathe out." Ang sabi ko habang nakaharap sa salamin ng c.r. ko sa aking kwarto, kailangan kong magtiwala kay Arwin, kailangan, dahil may pangako kami saisa'tisa, "argg, nakakabaliw na 'to, Luke nababaliw ka na naman." Ang sabi ko pa sa sarili sa harap nang salamin at napsabunot na lamang ako sa sarili ko. ALL RIGHTS RESERVED 2016 ©Adamant
All Rights Reserved
#1
adamant
WpChevronRight
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
Illustration

You may also like

  • Sweetest Mistake
  • Rain.Boys IV
  • O.M.G! I'm Engaged? (BoyxBoy) ♥Completed♥
  • Water Fountain [BL; BxB] - Published under PaperInk Publishing
  • This Summer with Los Viajeros (BxB)
  • Princess Prince
  • Rain.Boys II
  • 🌈THE KASAMBAHAY ✔
  • A Man In My Dream (Boys Love) [Ongoing Story]
  • Enchanted to Meet You (BoyXBoy) [√]

Bigla akong napatingin sa panyo na sumulpot sa aking harapan. Galing ito sa lalakeng katabi ko. "Ang lalim ng iniisip mo, hindi mo yata napansin na umiiyak ka na." Nabigla ako sa sinabi niya. Kaagad ko namang pinahid ang aking mga luha. Tama siya, umiiyak na pala ako ng hindi ko namamalayan. Hindi ko tinanggap ang panyo na inabot niya, dahilan para mapilitan siyang bawiin ito. "Kailangan mo ba ng kausap?" malumanay niyang tanong. Umiling lang ako bilang sagot. Sa labas pa din ng bintana ang tingin ko. "Sabi nila, maganda daw mag kwento ng problema sa isang stranger. Para ka daw nakipag usap sa isang Human Diary. Hindi mo iisipin na baka malaman ng mga taong malalapit sayo yung kinikimkim mong sakit" Napatingin ako sa kanya pagkatapos niyang magsalita. Hindi ko alam, pero parang nasabi ko na ang mga iyon. Nakita ko ang pagsilay ng ngiti sa kanyang labi. "I'm willing to be your human diary. Sabihin mo sa akin lahat at hindi kita huhusgahan." Sa isang iglap ay medyo nabawasan ang bigat na nararamdaman ko.

More details
WpActionLinkContent Guidelines