Regen

Het is donker buiten. De lucht is grijs, bijna zwart. Een kilometer of twintig verderop hoor je het onweren. Zacht en licht beginnen regendruppels te vallen. Een, twee, drie, vier vallen er op mijn gezicht en toch verroer ik me niet. Ik blijf liggen in het grasveld. Luister naar het beekje twee meter bij me vandaan. Het water stroomt tegen de dikke stenen aan. Het klotst over de stenen heen, een weg zoekend om verder te kunnen stromen. De regendruppels maken mijn gezicht nat. En toch sta ik niet op. Ik hou van deze dagen. Grijze, donkere lucht, een koude wind, natte wegen en auto's en vooral niemand die buiten is.

Hoe kunnen wij zo verschillend zijn en toch zo tot elkaar aangetrokken worden? We hebben beiden dingen meegemaakt die ons getekend hebben. Ik wil dit niet, ik kan dit niet, maar toch doe ik het. Ik kan niet weg blijven bij hem, hoe graag ik dat ook zou willen. Ik moet me aan hem overgeven en dat is misschien wel het moeilijkste wat ik ooit heb gedaan in mijn leven.