KAYİP KİZ

Kafam çok dağinikti ; tamamen allak bullak olmuştum ama o kadar çaresizdimki çaresizlik ilklerime kadar işlemişti adeta, duygularim allak bullakti, olanlari bir türlü aklim almiyordu ne zaman bu hale gelmiştik acaba?, kim bizi bu duruma sürüklemişti? baze
n bu sorulari sormadan edemiyordum kendime , ne bileyim bazende olanlari anlamaya çalişirken kendimi kaybediyordum düşüncelerimin arasinda .içimden bi ses beni dürtüklüyodu kendine gel, olanlarin farkina var ve toparlanmaya başla , ben nelerin üstesinden gelmemiştimki elbetteki toparlanmayi bilirdim ama ne biliyim işte bazen öyle güçsüz,öyle aciz hissediyordumki ...Sanki bir umutsuzluk kapisi açilmiti ve bena doğri çok parlak bir ışik tutuluyordu o kapidan , ewet umutsuzdum, mutuszdum hatta bazende duygusuzdum ewet bazen uyuşuyordu ruhum tüm hissettiğim bu karanlik duygulara rağmen ama böyleydim işte ne yapabilirdim? o kapi biraz daha aralansa belki geçebilirdim o kapidan çünkü karanlik iliklerime
kadar işlemisti artik ve ben bu kar