Si Bong at ang Mga Usbong

"Anak, wag kang susunod sa akin ha. Hintayin mo ako dyan.", yan ang tinuran ng aking ama habang patungo sya sa masukal na punoan.

Alas-sais ng hapon ng kami ay tumungo sa kagubatan ng aking ama. May ipapakita daw sya sa akin. Tulad ng kahit sinong limang taon gulang ay bakas sa aking mukha ang naghalong kagalakan sa kung anumang sorpresa ang naghihintay at ang takot sa dilim.

Nang iwan nya ako ay mangiyak-ngiyak ako sa kilabot na bumabalot sa buo kong katawan ngunit sinunod ko ang bilin ng aking ama.

Biglang ...

"Takbo, Bong! Takbo!"

Humahangos ang aking ama patungo sa kinaroroonan ko ng may biglang humila sa kanya. Di ko maaninag kung sino o kung ano.

"Takbo!", sigaw na pagalit nya.

Tumalima ako at tumakbo. Parang ang layo ng kubo namin na kung tutuusin ay nasa may labasan lang ng kagubatan.

Umiiyak akong sumigaw sa aking ina at pautal-utal na sinabing ... "Nay, si Tatay po!"

Kumaripas pababa ang aking ina at niyakap ako. Nang sabihin ko na may kung ano ang dumukot sa aking ama ay humiyaw ang aking ina ng tulong sa mga kapitbahay. May tatlong kubong malapit-lapit sa amin.

Si Mang Damian ang unang lumapit.

"Anong nangyari?" usisa nya.

"Si Tomas, dinukot daw sa gubat", sagot ng aking ina.

Ako nga pala si Bong. Maitim, kulot and buhok, di gaano kataasan, katamtaman ang mga bisig.

Sa paglipas ng sampung taon ay nananariwa pa rin ang mga pangyayari sa kagubatan. May mga araw na napapanaginipan ko pa ang mga yaon. Alam ko na di tao ang dumukot sa ama ko. Di ko naman masabi kanino man ang duda ko sapagkat nakatatak na sa mga gunita ng taong bayan na si ama'y kabilang na sa NPA.

Tuwing hapon ay lagi akong nakatitig sa dulo ng kagubatan. Nagbabakasakaling bumalik si Tatay. Gaya ng dati ay kinikilabutan ako pagdating ng ala-sais pero wala naman akong makita. Ito ang nagpapaintig ng duda ko na buhay si tatay.