Ruhum Sevgiye Aç

Yetim çocuklar anne eksikligini hep kalplerinde taşır. Ne kadar çaba sarf etseler de, o boşluğu kapayacak birsey yoktur..

Anne deyince;
şefkat, huzur, mutluluk ve sevgi düşlerler. Seni senden cok düşünen bir kadindir anne. Canın yandığında, canı cikan; Ağladığında, koşulsuz ağlayan....
Ve seni dunyanin tüm kotuluklerinden kollarındayken koruyacak güçteymis gibi sandigin..

Bazilari da; annesi varken ceker bu özlemi.
Vardır ama yoktur da...
Basını sıvazlasin diye taklalar atarsin, görmez...
Üzüldugunu anlasın diye susarsin, anlamaz...
Varsin iste; kalbim bu sevgiyle dolsun dersin, dolmaz.
Annen vardır(!) ama kalbin yine onun sevgisine Hasrettir. Eksik kalırsın...
O boşluğu dolduramazsin hicbir sevgiyle.
Ve anne şefkatinden mahrum kalinca kalp, baska sevgilere hep ön yargiyla cephe alir.