Mis de trein niet

Liefde is als poep. Het blijft maar komen. Net als de haltes. Van het station. Je raast langs vele steden, en verschillende werelden. Je kunt zelf bepalen waar je uitstapt. Overal lijd wel een weg naar. Maar blijft niet te lang wachten, want dan mis je de trein naar geluk. Want wat als spreken zilver is en zwijgen goud. Dan zul jij niet zeggen hoeveel je van iemand houd. Dan zul jij niet zien wat diegene voor je voelt. Want liefde maakt blind. Maar sommige mensen zijn blind voor liefde. Maar liefde is toch niet verspilbaar. Het is een fijn gevoel. Het laat je hart glimlachen. In ogen verdrinken, je hart verliezen en toch blijven we zeggen dat liefde gezond is. Alles wat je in liefde hebt gedaan zal bestaan. Dus kun je nooit iemand teleurstellen. Op een dag zal er iemand je leven inlopen en je laten realiseren waarom het met niemand anders wat is geworden. Want ergens op deze wereld is iemand die bij jou past, als een afstandbediening bij een tv. Zonder de afstandbediening te gebruiken kun je de tv niet aanzetten. En de afstandsbediening is maar een ding met knoppen zonder tv. Liefde is een woord. Totdat er iemand komt die de betekenis geeft. Maar vooral is liefde een gevoel dat je voelt als je een gevoel voelt dat je nog nooit gevoeld hebt. Helemaal ondersteboven zweef je in de wolken met een roze bril op je kop. Maar kijk wel uit.
Mis de trein niet….