Yanımdaki Karanlık

Yanımdaki Karanlık

Reads 287
Votes 9
Parts 4

MatureOngoing

Last published Wed, Sep 9, 2015

Hayır. O'na hissettiğim şey sevgi olamaz. Olmamalı! Onu karanlığımda boğamam. Ona bunu yapamam. Bunu haketmiyor. Hem zaten 4 yaş küçük ve.... Ve o benim kuzenim. Dayımın kızı. Ve dayım 20 yaşında birine 16 yaşındaki saf, masum kızını vermez. Bende o masumluğu, o beyazlığı kirletemem. Tamam bakire değil ama bakireliğini çok küçükken hiçbirşeyden haberi yokken benim yüzümden kaybetti... Ben hiç kimseye hiçbir şekilde acımayan ben; Şuan kuzenim Açelya'ya üzülüyorum! Hemde haddinden fazla. Yoksa... Gerçekten aşık mı oluyorum?!?

All Rights Reserved

Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.

You may also like

MOR SÜTYEN (Yarı Texting)

Bazı düşüşler yere çakılmakla değil, bir canavarın inine düşmekle son bulur." İz, hayatını viyolonselinin kalın tellerine ve siyah dantellerine saklayan, melankolik bir konservatuar öğrencisiydi. Tek istediği, notaların gürültüsüyle dünyayı susturmaktı. Pusat, hayatını kırdığı kemiklerin sesiyle kazanan, öfkesi bileğine takılan elektronik kelepçeyle eve hapsedilmiş bir yeraltı dövüşçüsüydü. Tek gerçeği, sınırları çizilmiş o dört duvardı. Biri yukarıda sanat yaratıyor, diğeri aşağıda vahşeti dizginlemeye çalışıyordu. Ta ki o geceye kadar. İz'in balkona astığı mor sütyen, rüzgarın ihanetiyle aşağı süzüldüğünde, sadece alt kata düşmedi. Pusat'ın yasaklı bölgesine, tam kucağına düştü. Pusat dışarı çıkamazdı. İz aşağı inmeye korkardı. Telefon titredi. Gönderen: Alt Kat Mesaj:"Eşyan kanlı ellerimin arasında. Ve biliyorsun viyolonselist, ben bu evden çıkamam. Eğer onu geri istiyorsan, benim kafesime girmek zorundasın." Sanat, şiddete teslim olduğunda notalar susar. Şimdi sahne sırası, kafesteki canavarda.

Content Guidelines