KARANLIK

Karanlık.. Küf kokan ve bana pek yabancı olmayan karanlık. Artık hayatımda kocaman bir yeri vardı karanlığın. Acılarla dolu bir yerdi burası. Ulaşamadığım, bir türlü silip atamadığım bir yer.

Zihnimde kötü anılar gezinirken odanın karanlık kaldığı her saniye bu anılar ağırlaşıyordu. Kendimi anıların arasında ezilirken görebiliyordum. Karanlık kötüydü işte. Karanlık çoğalmak için birçok aydınlığı içine çekebilirdi. Ben de o aydınlıklardan biriydim. Karanlığın içine çektiği, işini bitirince fırlatıp attığı. Şimdi bende karanlıktım. Çoğalmak için aydınlık arayan. Belkide eski aydınlığına kavuşmak istiyen. Kalp atışlarım anıların getirdiği korkuyla hızlandı.

Evet ben karanlıktım. Ancak benim karanlığım ne aydınlanmak ne de çoğalmak istiyordu. Benim karanlığım aydınlatmak istiyordu. Benim karanlığım, hayatında kendisinden başka karanlık olmasını istemiyordu.