Siyah Beyaz

Genç kadın evinden çıktığında hafif bir tebessümle kendisini bekleyen kişilere baktı.
'Siyah...' diye geçirdi içinden.
Gecenin karanlığı, ölümün sessizliği gibi siyahtı herkes.
Matemin rengi...
Hızla tanelerini bırakan kar bile rengini yansıtamıyordu gönlüne. Bir kere kararmıştı içi. Şimdi de o karanlığın ta kendisiydi.
Kararlıydı kadın...
Özgürlüğü için herkesi harcamaya hazırdı...
Özellikle siyah giyinmişti, özellikle bir tek ruju kırmızıydı çünkü hatırlamalıydı kadın...
Her akan kanın renginin içindeki siyaha akıp onu daha da kararttığını,
siyahla birlikte renginden arındığını,
geriye kendisine sadece karanlığın kaldığını hatırlamalıydı...