Kurtarıcı Patronum

Kurtarıcı Patronuydu o Güneşin. Tek kurtuluşu. Kucağında minik bir bebek ve Ayaz'ın harika teklifinden başka pek bir şeyi yoktu aslında. Ailesini ,Ceylin'in annesini kaybetmişti. Geriye o ve Ceylin kalmıştı. Birde ona eziyet eden bir aile. Üvey anneanne, üç üvey dayı, üvey teyze ve yatalak dede. Hem okuyup hem çalışıyordu Güneş. Adından çok farklı berbat ve karanlık bir hayatı vardı.

****************************************************

Derin derin nefesler alıyordum çünkü şuan karşımdaki Ayaz'dan cidden tırsıyordum. Bir bardaydık ve Dolunay ile kutlama yapmaya gelmiştik. Yeni işimi ve Dolunay'ın annesinin hastalığı atlatmasını kutluyorduk. İyi ve eğlenceli geçen gecemiz Sinan Bey'in ve Ayaz'ın gelmesi ile berbat olmuştu. Dibimdeki duvara yumruk atılması ile yerimden sıçradım. Ayaz beni duvar ve kendi arasına sıkıştırmıştır ve gerçekten sinirli görünüyordu. " Beni dinle Güneş. Benimsin duydunmu sadece benim." ne diyordu Ayaz BENİMSİN Mİ? Saçma çok saçma kimsenin değilim ben.