KÜLFET

“Hayatımın en güzel anıydı sanırım. Şuan pek hatırlamıyorum ama o gün onunla güzeldik. Yan yanaydık. İçtiğimiz alkollerin etkisiyle sarhoştuk bırazda aslında. Ona sevdiğimi söylemiştim. Sadece bakmıştı bana. Ahmet böyleydi hep aslında. Onu tek bir kelimeyle anlatmak istesem “hiç” derdim sanırım.
Hiç sevmedi.
Hiç sarılmadı.
Hiç gülmedi bana içten.
Ve hiç gelmedi aslında. Yanımdaydı ama bir o kadar da uzak. Şuan fark ediyorum da ben ona hiç yetişememişim. Onun istediği biri olmak için kendimden vazgeçmişim. Ama hiç değmemiş. Yaptığım hatalara, onun için kendimden vazgeçişime,onu sevişime hiç birine değmemiş. Aslında şimdide onun için bir şeyler yapıyorum. Herseye katlanmam ve iyileşmek istemem de onun için. Çünkü istiyorum. Bu kadar hiçlik içinde olan birinin hiç pişman olmadığı kadar pişman olsun istiyorum.”