Ufaklık

Her zaman yalnızdım. Ailemi hiçbir zaman tanıyamamıştım. Varolduklarından bile şüpheliyim. 18 yaşıma kadar kaldığım yetimhaneden sonunda kurtuluyordum. Hayatımın 18 yılını burda geçirmiş olmak büyük bir kayıp değildi aslında. Benim gibi biri için.
'Burada kalamazsın. Üzgünüm yurtdışına gitmem gerek. Ben gelene kadar oğlumun yanında kalacaksın. Ona haber verdim ve seni karşılamaktan büyük zevk duyacağını söyledi.' dedi karşımdaki adam. Uzaktan bir akrabalığımızın olduğunu söylüyordu ama kim olduğu hakkında en ufak bir fikrim bile yoktu.
************
'Hoşgeldin ufaklık. Benim evimde benim kurallarım geçerli o yüzden uslu dur. Ben Poyraz.' dedi ve elini uzattı. Samimi değildi. Bu mükemmel görüntüsünün altında nasıl biriyle yaşayacaktım acaba?
Hayatım yeniden başlıyordu. Yeni bir hiçliğin içinde varolmak istiyordum.
'Bir iş bulup buradan gideceğim.' dedim elini sıkmayı reddederek.
'Dört gözle bekliyor olacağım.' dedi ve yapmacık şekilde gülümsedi.