BİR ANDA

Ağlayarak odama doğru çıktım ve kapıyı ardımdan hızla kapattım. İçimden hareket etmek dahi gelmiyordu. Ayaklarım yürümeyi şiddetle reddettiği zaman bende olduğum yerde durmaya karar verdim. Çünkü şu anda hiç ayaklarıma söz dinletmeye çalışmanın zamanı değil. Etrafima bakındığımda duvarlar sanki üzerime üzerime
geliyordu.

Çok şey istemiyorum ya... İstediğim tek şey var o da huzur... Sadece huzur...

Aniden aklıma gelen kararla elbise dolabına doğru koşmaya başladım. Neyse ki ayaklarım bu sefer bana zorluk çıkarmadan beni amacıma ulaştırdılar. Hemen dolabın üzerindeki bavula uzandım ve biraz uğraşın ardından indirmeyi başarabildim. Elime ne geçtiyse bavula doldurmaya başladım.

Huzur mu istiyorum? Bulacağım. Bulamazsam da yaratacagim. Yaratmak zorundayım çünkü; böyle devam ederse bu oyunda ben yokum. Olamam da.

Her şey şu BİR ANDA aldığım karar sonucu oluşacak. İnşallah bu karar beni pişman etmez.