ÜVEY

Bu sabah uyandığımda gerçekten güven hissini derinden hissetmiştim. İnanamıyorum, yorganım ve dolabım bile var. Karton duvarlar yerine sert ve yıkılmaz duvarlar beni koruyor. Benim artık bir odam var, bir ailem.Daha önce bu hissi 10 yıl önce o geceyi yaşamadan önce her gün hissediyordum.O gece güven hissimi, evimi, ailemi ve tüm çocukluğumu yitirip sonsuza kadar üvey çocuklar programında sürüneceğimi anlamıştım.Tekrar gülüp eğleneceğimi, tıka basa doymuşluk hissiyle midemin bulanacağını bile sanmıyordum.Bu ailenin yüzünü kara çıkartmayacak ve güven hissini tekrar kaybetmeyecektim...
Bu sabah uyandığımda güvenimin kırıldığını ve ailenin bana endişeli gözlerle baktığını hissettim. Yine ve yine. Tüm duvarlar eridi sanki. Yorganım, yatağım, kendi odam ve dolabım.Hepsi dar geliyor bana ve bunları hak etmediğim yankılanıyor içten içe. Artık güvende değilim ve gülemiyorum.Çözümü var mı ? Onu bile bilmiyorum. Bu aileye gelmeden önce ki yaşadığım aileden başıma bela olmuş eski üvey ağabeyimden kaçmak dışında yapabildiğim tek şey, ölmek için dua etmekti. Bu baskıdan, nefes almaktan bıkmıştım. Dar gelecekse hiç almak istemiyordum lanet olası oksijeni. Ve bu ailenin yüzüne bakmakta istemiyordum. İsteyemezdim zaten. Bulduğum güveni geçmişimle tekrar yıkıp geçmiştim.Çaresine bakmalıydım...