Yangın

'Gitme!' diye bağırdım ve kendimi bir boşluğa bıraktım. Dünya birden ters döndü. Sert bir zemine çarpmak yerine kendimi kanlı bir yüzü avuçlarken gördüm.

'Gitme!' diye fısıldadım güçsüz sesimle.

Gözyaşlarım yanaklarımdan aşağı süzülürken birisi bana elini uzattı.

Dönüp bakmadım. O ölüyordu. Başka hiçbir şeyin önemi yoktu. 'Gitme! Rüzgar ölme!' diye son kez bağırdığımda kendimi ayakta ve buz gibi bir yerde buldum.

Ellerimle bedenimi sararken önümde o güzel yüz belirdi. 'Ölmüş olamaz. Ölemez!'

Az önce beliren gölge tekrar tepemde belirdi. 'Benim Rüzgar'ım ölmüş olamaz' diye fısıldadım.

Gölgenin eli omzumu tuttuğunda içimden bir alevin kayıp gittiğini düşündüm. Ona doğru baktım fakat yüzünün olduğu kısım anlamsızca karanlıktı.

Az önce aydınlık olan ortamın kararmasını görmezden gelerek gözlerimi kısarak yüzünü görmeye çalıştım.

Elimi kaldırıp ona tutacağım sırada, gölge tuzla buz oldu. Başımı çevirip yerde yatan Rüzgar'a baktım. O da yoktu.

Kimdi o gölge? Nereye götürmüştü sevdiğimi?

'Getir onu bana! Götürme Rüzgar'ı!'

Sinirlendim. Kimdi o adam? Niçin götürmüştü Rüzgar'ımı? Oysa ben onun ölüsüne bile bakmaya razıydım.

'Götürme onu. O benim!'