SOĞUK KALPLER

SOĞUK KALPLER

hayallerindenhane

Reads 555
Votes 92
Parts 6

Ongoing

Last published Thu, Nov 1, 2018

Bir Savaş'ta ne kadar kan dökülebilirdi ? peki nezaman sona ererdi ? Tiz bir çığlık gibi silahların sesi ne zaman susardı ? İnsanlar birbirlerini öldürmeye nasıl ikna olabiliyorlardı? Gözlerini nasıl bir katliama kör kılarlar, Duygular nasıl buharlaşıp bedenlerini terkedeler, Peki ya o ayaklar nasıl bir robot gibi uzaktan emredilenleri yerine getirebiliyorlar, Karşılarındaki Rakiplerine bakıp nasıl öldürsem diye düşünebiliyorla... Onlar iki Savaş İyi veya Kötü diye bir şey yok kazanan yada kaybeden olacak. Kaybeden hayatını verecek Kazananda hayatını alacak Sadece biri yaşamak zorunda güneşin o eşsiz ışıklarını etrafa dağıtarak doğuşunda savaş bitmiş olacaktı, yada güneş parlak vede muhteşem görüntüsünü alıp bizleride karanlığımıza hapsedip batacak...

All Rights Reserved

Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.

You may also like

PANOMDA VE KİTABIMDA REKLAM YAPANLARI ENGELLİYORUM, YORUMLARINI SİLİYORUM. *** "Tahsin amca kim bu herif?" diye sordum. Kara gözleri avına odaklanmış bir aslan gibi keskince benim ürkek yeşillerime odaklıydı. "Behzat Kıvançlı'nın büyük oğlu Halil İbrahim Kıvançlı." dedi sesinde bariz bir gerginlik vardı. Benim tanımadığım bu adam etrafımdaki herkesi fazlasıyla germiş durumdaydı. "Onlar Karadenizli değiller mi? Ne işi varmış bu topraklarda?" diye sordum. Gözlerimi zar zor kopardım kara gözlerinden. Göz göze geldik Tahsin amcayla, "Onun olanı almaya gelmiş babandan, öyle diyorlar..." Anlamaz bir şekilde kaşlarımı çattım, "Onun olan ne varmış burada acaba? Bizim topraklarımızda hükmü geçmez onun!" dedim çirkefçe. "Benim hükmümün geçmeyeceği bir toprak yoktur küçük hanım." Arkamdan duyduğum sesle irkildim, bu kalın ve sert ses Halil İbrahim denen adama ait olamazdı değil mi? Tahsin amcanın gözlerinden dehşet geçti, arkamdaki adamın önünde hemen ellerini birleştirip başını eğdi ne oldu bilmiyorum ama sessizce yanımızdan sadece birkaç adım ayrılıp bizi baş başa bıraktı ama hala köşede tetikteydi. Cesaretimi toplayarak döndüm ona. Yakın mesafeden gördüm kara gözlerini şimdi daha bir karanlık bakıyordu. "Topraklarınızda gözüm yok. Ben benim olanı almaya geldim." dedi karanlık çıkan ses tonuyla. Yutkundum, sesimin titrememesine özen göstererek, "Senin olan neymiş?" diye sordum. O an gözlerinin parladığına yemin edebilirdim. "Aze, Aze diye bir kadın. Bey kızı Aze derlermiş buralarda ona." Gözlerim istemsiz irileşti, buzlu suyun içine düşmüş gibi titredim. Aze kızdım ben. Yüreği yiğit, gözleri güleç Aze kızdım... Bey kızı Aze derlerdi bana. *** BU KİTAPTA GEÇEN OLAYLAR VE KİŞİLER TAMAMEN HAYAL ÜRÜNÜDÜR. GERÇEK KİŞİ VE KURUMLARLA ALAKASI YOKTUR.

Content Guidelines