Yağmur Damlası

Bu ben miydim?? Tanrım ne kadar güzel olmuştum. Düşüncelere kapılmıştım yine. O da neydi biri bana sarılıyordu. Kulagıma yaklaşıp "Cehennemine hazır mısın karıcım" demişti korkuyordum. Hayatta hiç korkmadığım kadar korkuyordun. Cama yaklaştım ve dışarıyı izlemeye başladım. Teras katındaydım binanın. İnsanlar ne kadar da mutluydu musmutlu. Peki ben ben neden mutlu degilim. Benim en büyük hayalim değil miydi gelinlik giymek, evlenmek, mutlu olmak. Evet gelinlik giymiştim ama mutlu muydum?? Hayır!! Ailesi zoruyla evlenen bi kız mutlu olamazdı. Neden benim düzgün bir ailem yoktu herkez ailesi ile mutluyken ben neden ailemin yanında mutsuzdum. Babam bana sen benim Yağmurum demez miydi?? hep derdi ama şimdi yok olmuştu sanırım. Ben artık babamın Yağmuru degildim. Ben artık babamın "Yağmur Damlası"ydım. Eger yağmuru olsaydım beni severdi yağmur damlası demek bi insanı bin parçaya bölmek demekmiş....