ZEHİR
  • WpView
    LECTURES 386
  • WpVote
    Votes 73
  • WpPart
    Chapitres 7
WpMetadataReadEn cours d'écriture
WpMetadataNoticeDernière publication jeu., déc. 31, 2015
Ben Işık. 19 yaşındayım. Aslında 3 gün daha yaşasaydım 20'me girecektim. Ama en karanlığından bi kurşun yaklaşık 1 buçuk saattir sanırım karnımın üst tarafında birinin onu çıkarmasını bekliyor. Yada kendini iyice vücudumla bütünleşiyor... Yarım yamalak aralayabildiğim gözlerimle 6 aydır 'Zehir' diye seslendiğim adama bakmaya çalışıyorum. Ama O'nun durumu benden daha beterdi. 3.kurşun Zehir'in vücudunun neresine geldiğini görmeden ben de vurulmuştum çünkü... Gözlerim her kapandığında tek hayalim olan üniversite giriyodu beynimin görüş açısına. Çalışkan da bi öğrenciydim oysaki. Kazanırdım belki de sınavı girseydim eğer. Ama zavallı babannemin 3 ayda aldığı kuş kadar paraya kıyamamıştım açıkçası. Sözde bir kaç sene çalışıp üniversiteye gidecektim. Soğuk bir kış gecesi ben Zehir'li bir adamı arındırmaya çalışırken geceden bile siyah kurşunkarın hedefi olmadan önceydi bu hayallerim. Artık tek hedefim gözlerine bakmaya korktuğum adamla bu geceden sağ kurtulmak...
Tous Droits Réservés
Rejoignez la plus grande communauté de conteursObtiens des recommandations personnalisées d'histoires, enregistre tes préférées dans ta bibliothèque, commente et vote pour développer ta communauté.
Illustration

Vous aimerez aussi

  • MOR SÜTYEN  (Yarı Texting)
  • ALİN | Gerçek Aile
  • Sirayet|Texting
  • YENGE | YARITEXTİNG
  • Mafyaymısmıs
  • KORKUT / bxb
  • Gecenin Ucunda |  Texting
  • Göz Göze "40" Saniye | Texting
  • MESAJIN HEDEFİ ŞAŞTI // TEXT
  • Futbolcunun aşkı | TEXTİNG |

Bazı düşüşler yere çakılmakla değil, bir canavarın inine düşmekle son bulur." İz, hayatını viyolonselinin kalın tellerine ve siyah dantellerine saklayan, melankolik bir konservatuar öğrencisiydi. Tek istediği, notaların gürültüsüyle dünyayı susturmaktı. Pusat, hayatını kırdığı kemiklerin sesiyle kazanan, öfkesi bileğine takılan elektronik kelepçeyle eve hapsedilmiş bir yeraltı dövüşçüsüydü. Tek gerçeği, sınırları çizilmiş o dört duvardı. Biri yukarıda sanat yaratıyor, diğeri aşağıda vahşeti dizginlemeye çalışıyordu. Ta ki o geceye kadar. İz'in balkona astığı mor sütyen, rüzgarın ihanetiyle aşağı süzüldüğünde, sadece alt kata düşmedi. Pusat'ın yasaklı bölgesine, tam kucağına düştü. Pusat dışarı çıkamazdı. İz aşağı inmeye korkardı. Telefon titredi. Gönderen: Alt Kat Mesaj:"Eşyan kanlı ellerimin arasında. Ve biliyorsun viyolonselist, ben bu evden çıkamam. Eğer onu geri istiyorsan, benim kafesime girmek zorundasın." Sanat, şiddete teslim olduğunda notalar susar. Şimdi sahne sırası, kafesteki canavarda.

Plus d’Infos
WpActionLinkDirectives de Contenu