Matruşka
- LECTURAS 3,244
- Votos 210
- Partes 19
Concluida jue, ene 28, 2016
...
O yine iyidi. Ben babamdan para bile almazdım. Sırf ondan para almamak için esnaf lokantasında garsonluk yapıyorum. Evi otel gibi kullanıyorum. Ben eve gittiğimde de zaten uyumuş oluyor. Sahi babam benim rehberimde kayıtlı mı?! Bu düşünceyle irkilip telefonuma baktım. "Adsız" diye tek kaydolan numaraydı onunki. En azından numarası vardı. Ne diye kaydedeceğimi bilmediğim numarası.
...
Todos los derechos reservados
#122
karadeniz
Únete a la comunidad narrativa más grandeObtén recomendaciones personalizadas de historias, guarda tus favoritas en tu biblioteca, y comenta y vota para hacer crecer tu comunidad.
Quizás también te guste
Benim Zehirli Kalbim
Doğmaması gerekirdi ve şimdi de gözünü taht'a dikmişti. Nimfaların ve insanların yaşadığı bu dünyada çiçek dükkanı olan Thalassa aynı zamanda zehir satarak rahat bir hayat sürmeye devam edebilirdi ancak Tanrı ve Tanrıçanın ona yazmadığı kaderi kendi elleriyle açtığı yol ile elde edebilme ihtimali onun için herşeydi.
Malhonnéte #WATTYS2022
"Wattys 2022 Gizem/Gerilim Kazananı" "...Arkası dönük olan bedenin piyanoda gezinen parmaklarına baktım tekrar. O ruhu da, kendisi ve davranışları gibi zarif bir adamdı. Eğer benden onu anlatan tek bir kelime söylememi isteseler, büyüleyici derdim. Onun her hareketi, her kelimesi, en az onunla birlikte geçirilen zaman kadar büyüleyiciydi. Bu karanlık kasabada adeta parlaklığıyla göz kamaştırıyordu. Tekrar şüpheye düştüm. Gerçekten bu meleğimsi görüntünün altında bir şeytan yatıyor olabilir miydi? Gerçekten bu zarif beden içerisinde sahtekar bir ruh barındırıyor olabilir miydi?" "Malhonnéte fransızca sahtekâr demektir."Concluida
Ən Doğru Səhv
~S^᪲᪲᪲. Bəzən ən böyük səhvlər, ən doğru hisslərin içindən doğular. Bu hekayə, iki gəncin susqunluqların içində bir-birini tapma, keçmişin izləri ilə baş etmə və gözlənilməz bir dostluğun eşqə çevrilmə yoludur. Bəlkə də hər şey, sadəcə bir summativlə başladı
KUYU (+18)
"Dondurma istiyorum." Dedim büyük bir hevesle. O kadar uzun zaman olmuştu ki tatlarını bile unutmuşum. Yaz-kış, an farketmeksizin yiyebilirdim. Hatta Pamir'den sonra en çok sevdiğim şey dondurma olabilirdi. Göğsünde uzandığım beden kasılırken sertçe yutkunduğunu hissettim. Mırıldanırken belimdeki eli, kalçama doğru ilerledi. Pislik. Onun ne zannettiğini çok iyi biliyordum. "Dondurma mı istiyorsun sen ?" Kalçama inen eliyle hafif etimi sıkıyordu.Gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırdım. Onu biraz kıvrandırmaktan zarar gelmezdi. "Hımm." Diye mırıldandım. Beni bir anda yatakta döndürerek altına aldı.Küçük bir çığlığın dudaklarım arasından çıkmasına engel olamadım.Kehribarları koyulaşmıştı.İçlerindeki o arzu dolu kıvılcımları görebiliyordum. Dudaklarıma uzanacağı zaman başımı yana çevirerek göğsüne elimi yasladım. Dudakları yanağımın üstünde durdu. Onu durdurmam gerekiyordu.Çünkü bir kere başlarsa bu yataktan kalkamazdık.Dondurma krizim tutmuşken istediği iş olamazdı.Belki daha sonra ama şimdi değil. "Pislik yapma Pamir ya ! Uzun süredir yemediğim için ateşim çıkmış gibi hissediyorum.Çikolata parçacıklı,fıstıklı ve vişneli istiyorum. Hepsini. Bütün çeşitlerinden istiyorum." İçim gide gide çeşitleri sayarken sanki gözlerimin önünde canlanıyordu yiyeceğim an.Ağzımın suyunun akıyor olmasından korkuyorum.Sessiz kaldığında yüzüne baktım. Bozulmuş bir ifadesi vardı ama bunun sahte olduğunu biliyorum. Tatlı tatlı gülümseyip yanağına uzunca dudaklarımı bastırdıktan sonra gözlerimdeki çocuksu ifadeyle hâlâ kıvılcımlar saçan kehribarlarının içine baktım. "Alacak mısın?" Yüzümü birkaç saniye inceledikten sonra içli bir nefesi ciğerlerine çekerek dudaklarıma kısa ama etkisi büyük bir öpücük bıraktı. Başını ağır ağır salladı ardından. "Peki alırım.Ama ateşini diğeri daha
KÜL KOKUSU
❝Seni istemekle uğraşmıyorum artık, Lalin... ben zaten istiyorum.❞ 𓄂⃝✵ Karadeniz'in hırçın rüzgârı bazen sadece denizi değil, insanın içini de savurur. Lalin ve Efran'ın tek istedikleri Birbirlerinden uzak durmaktı. Ama bir düğün gecesi, emanet edilen altınların kaybolmasıyla her şey geri dönüşü olmayan bir yola girdi. Şimdi, bir yanlışın gölgesinde, iki inatçı kalp aynı kaderin içine sürüklenir.
Gecenin ardında
Bir grup içerik üreticisi, prestijli ama gizemli bir okulun davetiyle bir araya gelir. Başta her şey sıradan bir sosyal deney gibi görünür - ama okulun duvarları geçmişin yankılarını, zihnin karanlık kıvrımlarını ve gerçeğin bozulmuş yansımalarını saklamaktadır. Çektikleri içerikler birer işaret, söyledikleri sözlerse çözülmesi gereken bir şifre haline gelir. Zamanla fark ederler ki bu bir oyun değil... ve her senaryonun bir yazarı varsa, bazen yazarlar da oyunun içindedir. Kurguyla gerçek arasındaki çizgi silinirken tek bir soru kalır: Bu hikâyeden gerçekten çıkabilecekler mi?
Nazar Eyle
"Naz" Ses tanıdıktı ama dönüp bakmadım. Duymamış gibi yap, devam et. "Nazar" Evet gerçek ismim buydu Nazar Dila ama beyfendinin Naz diye bitmeyen bir ısrarı vardı. Omzumun üzerinden dönüp baktım. Üniformaları üzerinde attığı her adımda yeri inleten Asaf Baran hafif sinirli bir halde bana doğru geliyordu. Tam karşıma geçip baştan aşağı süzdü beni. Üzerimde hemşire üniformam ama altımda şort. Bakışının bir saniye orda fazla kaldığına emindim. "Sesleniyorum ama niye duymazlıktan geliyorsun sen?" Kolumu göğsüme bağlayıp burnumu havaya diktim. "Adımı doğru seslenseydin duyardım belki." "Ben böyle seviyorum yıllar geçti alışamadın." "Asaf Baran benim adımla zorun ne senin." "Abi" "Ne?" "Abi diyeceksin kızım.Kaç defa uyaracağım seni." Bir nefes aldım sabrımın sınırında zorlanıyordum."Bak tüm gece elimde serum koşturup durdum.Beynim durmuş bir de senin abi egonla uğraşamam. Abim olsaydın abi derdim."
Kalp Laneti (Yarım Kaldı)
Eşsiz kalpli bir prenses. "Ben uzak bir diyardan prensesiniz için geldim." "Neden prenses için geldin?" "Prensesimizin kalbi dünyada tek bir kalp ve onu almak için gelmek isteyen komşu ve düşman krallıklar var." "Prensesimizi korumamız gerek."Concluida
Tercüman
Lale, İspanyolca tercümanı olarak Asporty şirketinin kapısından içeri girdiğinde, sadece bir kariyer başlangıcı yaptığını sanıyordu. Ancak karşısında, Azerbaycan'ın en güçlü iş adamlarından biri olan Ayaz'ı buldu. Ayaz için Lale, sadece İspanya operasyonundaki tek engelini - dil bariyerini aşmasını sağlayacak bir araçtı. Ayaz; soğuk, temkinli ve duygularına profesyonellik zırhı giydirmiş bir adamdı. Öyle ki, daha ilk günlerde Lale'yi "iş ortamına uygunsuzluk" gerekçesiyle kapının önüne koyacak kadar acımasızdı. Fakat kader, bu iki zıt ruhu çoktan birbirine kördüğüm etmişti. Lale, Ayaz'ın sadece kelimelerini değil; kalbinin derinliklerindeki o karanlık sırları, hiç kimsenin duyamadığı feryatları da tercüme etmeye başlayacaktı. Bir "işçi" olarak başlayan bu yolculuk; mermi seslerinin, yanan antrepoların ve tutku dolu bir aşkın tam ortasına sürüklenecek. Bir yanda babasının disipliniyle yoğrulmuş buzdan bir adam, diğer yanda o buzu eritmeye kararlı bir kadın... İntikamın küle döndüğü, aşkın ise o küllerden doğduğu bir hikaye...Concluida
ÜZÜM BUĞUSU
Sene 1992, ülke sağ ve sol çatışmasının izlerini hâlâ taşıyorken henüz yoluna girmiş bir düzen yoktur. Bu çatışmanın içerisinde aynı evde doğup büyümüş olan Firuze ve Ecevit birbirlerinin tek ve en sevdiği oyun arkadaşıdır. Yetişkinlerin kavgalarının ötesinde, boya kalemleri ve oyunlarıyla büyüyen iki çocuğun doğarken beraber yazılan hikayeleri; bir doğum gününde sert bir silgiyle silinir, hiç var olmamış gibi koparlar birbirlerinden. Silgi yazıyı siler, kağıdı hırpalar ve Ecevit bir ailenin avucunun içinde yok edilir. Suçlar ve cezalar. Cezaları yalnızca suçlular mı çeker? Silgi yazıyı siler, leke bırakır ve Firuze en sevdiği oyun arkadaşını kaybeder. Suçlananlar ve cezalandırılanlar. Suçlular sadece yetişkinlerden mi çıkar? Firuze Akın ellerinde fırçalar, karşısında tablolarla yıllardır oyun arkadaşını beklemektedir. Seneler sonra aynı sayfa açılır, silgi de kalem de tek kişinin eline düşer. Ali Ecevit Tarhan, yazıp silmek için yok edildiği o yere geri döner. *** "Firuze sen benim çocukluğumsun," Gözleri derin bir şefkatle bana bakıyordu. Konuşan Ecevit'ti. Onu evvelden tanıyordum. Gözlerindeki şefkat avucunun içine düştü, un ufak edildi. "Firuze sen benim çocukluğumun katilisin," dedi acıyla, nefesini keskin bir bıçak kesti, o bıçağı ben tuttum sandım. Konuşan Ali Ecevit Tarhan'dı. Onu yeni tanıyordum.
Doğmaması gerekirdi ve şimdi de gözünü taht'a dikmişti. Nimfaların ve insanların yaşadığı bu dünyada çiçek dükkanı olan Thalassa aynı zamanda zehir satarak rahat bir hayat sürmeye devam edebilirdi ancak Tanrı ve Tanrıçanın ona yazmadığı kaderi kendi elleriyle açtığı yol ile elde edebilme ihtimali onun için herşeydi.
Más detallesPautas de Contenido