B O Ş L U K

Boşluk

Hissettiğim tek şey yalnızca koca bir boşluktu. Bir bedende iki kimlik. Kim buna boyun eğebilirdi ki.. Bahçe kapısının önünde dikilmiş sadece boşluğa bakıyor, boşluğu hissediyordum. Kabullenmeye çalıştığım şey her ne kadar doğama aykırı olsa da bunu yapmak zorundaydım. İyi bir gelecek ve hayalini kurduğum her şey için buna mecburdum. Yüzümün bembeyaz olduğunu hissedebiliyordum. Sanki kara deliğe doğru adım adım ilerliyordu gözlerim. Anında arkamı dönüp uzaklaşma isteğiyle dolsam da yapamıyordum. Yanımdan geçen onca insanın aksine buz gibi bir tavırla tepkisizdim. Ayaklarımın beni daha ne kadar ileriye götüreceğini bilmiyordum. Temennim bu günü bitirebilmekten yanaydı. Bitecek miydi gerçekten? Yitirmeden, taviz vermeden, kendim olarak bitirebilecek miydim bu günü? Ya kabullenecek ve bu bahçeden içeri girecektim yada ardıma bile bakmadan her şeye sırt çevirecektim. Sağ gözümden bir damla yaşın usulca yanaklarıma aktığını hissettim. İçim ağlama isteğiyle dolup taştığında her nedense yalnızca sağ gözümden yaş gelirdi. Bunun sebebini hep merak etsemde duygularımı tanımlarken bana ne kadar yardımcı olduğunu biliyordum. Yüreğimin en derininde hissettiğim bir acıda gözyaşlarım bana tercüman oluyordu.

Aniden bir sesle irkildim.