Yağmurlu bir gündü. Okuldan çıkar çıkmaz eve doğru yürümeye başladım.Yaklaşık 20 dk. sürüyordu.Kapıyı çaldım ama açan olmadı.Bu arada kendimi tanitayim. Adım Kayla.Anneannem ile yaşıyorum . Onun adı Fatma Sultan. Annem ve babama gelince onlar ayrı yaşıyorlar.Daha doğrusu ayrıldılar.Annem yurt dışında çalışıyor. Babam ise kayıp...
Ve uzun zamandır haber alamıyoruz.
Anneannem beni çok sever.Ama biraz unutkandir.Ve biraz fazla uyur.Ve bahsine girerim şu anda uyuyordur.
************
Anahtarimi cikarip kapıyı actim.Çantamı koltuğun üstüne bırakıp kendimi dusa attım.Sıcak su çok iyi geldi.Banyodan çıkıp üzerime rahat bir şeyler giydim ve aşağıya indim.Benim sultanim hala uyuyordu.Hemen bir pike üstüne orttum.Telefonumu aldım tam yukarı cikacaktım ki
-Nereye Kayla
-Günaydın anneanne dedim.
-Sağol dedi ve her zaman ki sorusunu sordu
-Yemek yedin mi Kayla?
Evet dedim ve yorgun olduğumu biraz dinlenecegimi söyledim.
Sanırım pek inandırıcı olmamıştım.
***********
Todos los derechos reservados
Únete a la comunidad narrativa más grandeObtén recomendaciones personalizadas de historias, guarda tus favoritas en tu biblioteca, y comenta y vota para hacer crecer tu comunidad.
''Aras Boran Demirkan'' adlı kişiyi ''Sıkıntılı Müvekkil'' olarak kaydettiniz.
Siz:ya sen manyak mısın?! (02.54)
Siz:Bak gerçekten soruyorum bir sıkıntın varsa söyle.
Siz:ben sana bana bela çıkarma dedikçe sen neden beni zorluyorsun?