Ayrılamayız

Sabah alarmın çalmasıyla uyandım. Okula gitmekten her zaman nefret etmişimdir. Ama iyiki o gün okula gitmişim. Aslında o gün normal bir gün gibi başlamıştı. Yani her zamanki sıradan hayatım gibi ama ben bilmiyordum tabi bir anda hayatımın değişeceğini. Bir kişinin benim hayatımı değiştireceğini artık benim hayatımın o olacağını.
Artık her şey çok farklıydı. Eskiden etrafımda bir sürü insan vardı ama çok yalnızdım. Şimdi ise hayatımda tek bir insan var ve ben kendimi bir an bile yalnız hissetmiyorum ve hiç olamayacağım kadar mutluyum. Biz ikimiz çok farklıyız ve bizim gibi birkaç insan daha var. Biz birbirimize bağlıyız ve artık ayrılamayız biz tek hayat olduk artık birbirimizden ayrılırsak ölürüz. Ama mecazi anlamda değil cidden ölürüz. Bu yüzden birbirimizi kollamalıyız.Ve asla birbirimizi bırakmamalıyız. Asla bırakmayacağız da. Ölene dek onun yanında olacağım o da benim en güzelide o ne hissederse benim de onu hissedecek olmam. Nefret bile olsa...