xatireler...

Dünya çapında belli başlı kitlesi olan bir aktör arkadaşına sinirlenip mesaj atar fakat mesaj attığı kişi aynı ülke sınırları içinde yaşadığı bir Türk kızıdır.

İkimize birden yükleniyorlar Ama sen ağlama Durma, git, buna da alışırım Olmasan da seni yaşatırım

Oruç ya Eleni'ye hiç ihanet etmeseydi ya kendi ailesini değilde Eleni'yi seçseydi? Bu evrende hikayeleri nasıl ilerliyeceğini hep birlikte görelim.☀️

Uygar: Abinim ben senin Cemre: Öz abimmiş gibi davranmayı keser misin sadece aynı mahallede büyüdük hepsi bu.

"Tutsak mıyım ben Barış?" "Tutsaksın."

Dolandırıcı: Atarlı giderli kızımızın baba sorunları var demek Ne oldu terk mi etti yoksa? Siz: Siktir git. Engeli kaldırmak için dokunun.

3 yaşında hayattan bir haber olan, teyzesinin şiddeti kuzeninin eskileriyle yaşayan, evden dışarısını bilmeyen Mila... Nereden bilebilirdi ki ilk dışarı çıkışında terk edileceğini... Nereden bilebilirdi ki ilk dışarı çıkışının hayatının dönüm noktası olacağını... Kız çocuk hasreti çeken Karanoğlu ailesi bir bebeğe aile olabilecek miydi?

Duru: Arkadaşın bana yazıyor. Erdem: Arkadaşım sana yazıyor? Duru: Evet Erdem, arkadaşın karına yazıyor! Kuzeyden Adamlar Serisi, 1.

Hasan, o gece o ameliyathane önünde Emre'ye bir intikam yemini etmişti. Kardeşini nasıl elinden aldıysa, o da onun hayatında en değer verdiği ve sevdiği tek kişi olan kardeşi Eren'i elinden alacak ve ona en ağır acıyı yaşatacaktı. Ancak işler planladığının aksine Eren'i o hâlde görmesiyle pek de istediği yönde ilerlemedi.

Damla & Barış "Heyecandan delireceğim, Pelin!" dedim, büyük bir sevinçle. Pelin ise başımda kıyafet katlıyor ve benim dediklerimi asla takmıyordu. Başımda ev topuzu ve üstüne bir kalem bağlamış, tırnaklarımı kemiriyordum. Birazdan sonuç gelecekti ve ben ya sevinçten deliler gibi sevinecektim, ya da tüm hayallerim suya düşecek ve ben başka iş başvurulara bakacaktım. "Kızım delirdin mi? Ya alınırsan, alınırsın takma kafana bu kadar!" dedi, rahatlıkla. "Ben burada kalp krizi geçireceğim, sen nasıl bu kadar rahatsın?" diye sordum, garip bir şekilde. O ise cevap vermedi ve ben de önüme döndüm. Ardından topuzumu açıp, kısa saçlarımı serbest bırakmıştım. Bilgisayarımı da alıp, balkona yani bizim evin terasına çıktığımda güzel havayı içime çekmiştim. Demirliklerin oraya gittiğimde, İstanbul'un güzel manzarasını izlemeye başlamıştım. O sırada, bilgisayarımdan bir ses gelmişti. Heyecanla arkamı döndüm ve oraya doğru ilerlemeye başlamıştım, rüzgar kısa saçlarımı yüzüme savurup duruyordu. Heyecan içinde bilgisayarın karşısına oturdum ve sonuca tıkladım ; "Sevgili, Damla Aksoy. İşe alındınız, yarın saat 17:00'da iş yemeğiniz olacaktır... Sevgiler ve saygılar... Seher Çiçek BAKICI KİTABI