Kan Gelini

Okuduğum bir kitapta 'Çanlar çalıyor, onlar toplanıyor. Can almaya gidiyorlar. Saklan, yoksa yem olursun. Sessiz ol, yoksa dişlerin hedefi sen olursun.' yazıyordu.

Çanlar... Dişler...

Elimde tuttuğum taş yere düştü, ben yatağımda değil yerde yatıyordum. Ve üstümdeki havlu odanın diğer ucuna fırlatılmıştı. Yüz üstü yerde yatıyordum ve tam belimin üstünde inanılmaz bir ağırlık vardı. Bileklerim başımın üstünde birleştirilmiş ve biri tarafından sıkıca tutuluyordu. Saçlarım daha yeni yere gelişi güzel dökülmüştü ki yan odadan Alev'in, daha sonra daha derinlerden, uzaklardan kızların çığlıkları tek tek birbirine karışarak duyuldu.

Ben, gidip onlara yardım etmek istiyordum. Ne pahasına olursa olsun.

Nefes aldım. Kalkmak için hamle bile yapamadım. Üstümdeki ağırlık o kadar fazlaydı ki...

Beynimde onun sesi yankılandı. 'Önce kendini düşün. Farklı bir durumda değilsin. Haklıydın. Çanlar çaldı. Canlar yandı. Saklanman gerekirdi. Yapmadın, hedef oldun. Bu dişlerin.'

Ve o inanılmaz acı...